Polskie instytucje w Paryżu

Najwyższy czas opublikować trzecią i ostatnią część cyklu o polskich śladach w Paryżu. 

Dwie poprzednie znajdziecie pod tymi linkami (pierwsza część i druga część).

Zacznę od Szkoły Polskiej, której początki sięgają połowy XIX wieku. 

"Przedstawiciele Wielkiej Emigracji, głównie członkowie rządu, posłowie, oficerowie, publicyści i pisarze założyli w Paryżu Stowarzyszenie Naukowej Pomocy, mające wspierać materialnie Polaków, pragnących studiować. Stowarzyszeniu przewodniczył książę Adam Czartoryski". 

Szkoła ta miała na celu przekazywanie polskich tradycji dzieciom emigrantów z okresu powstania listopadowego. Rozpoczęła swoją działalność w 1842 roku, w Châtillon-sous-Bagneux. Na początku miała jednego nauczyciela i liczyła 19 uczniów. Stopniowo szkoła zaczęła się rozrastać i przeniesiono ją do Paryża. Obecnie mieści się przy 15, rue Lamandé, w 17 dzielnicy. Więcej o historii szkoły przeczytacie tutaj.

Drugą instytucją naukową, istniejącą od 1893 roku, jest Polska Akademia Nauk – Stacja Naukowa w Paryżu (Centre scientifique de l'Académie polonaise des sciences à Paris). Adres: 74 Rue Lauriston, 75116 Paris.

Powstała 3 maja jako ośrodek zagraniczny Akademii Umiejętności w Krakowie. Pierwszym przewodniczącym Komitetu Miejscowego Stacji, mieszczącego się w budynku Biblioteki Polskiej w Paryżu został książę Władysław Czartoryski, sekretarzem zaś, a później delegatem Akademii - Władysław Mickiewicz. Po jego śmierci, w 1926 roku, stanowisko delegata PAU przy Bibliotece Polskiej i Stacji Naukowej objął Franciszek Pułaski. Od 1946 roku przedstawicielem PAU był Stanisław Wędkiewicz. W wyniku konfliktu pomiędzy emigracją a nowymi władzami podjęto uchwałę PAU o rozdzieleniu Stacji Naukowej od Biblioteki Polskiej w Paryżu. 

Placówka organizuje konferencje i wydaje publikacje. Od 1998 roku wydaje pismo w wersji francuskiej i polskiej "Annales. Centre Scientifique de l'Académie Polonaise des Sciences à Paris" stale współpracuje z UNESCO, Académie des Sciences de l'Institut de France oraz Centre National de la Recherche Scientifique^.

Instytut Polski w Paryżu to placówka kulturalna podlegająca Ministerstwu Spraw Zagranicznych RP, założona w 1979 roku. Prowadzi współpracę z Polskim Instytutem Sztuki Filmowej , Instytutem Książki, Instytutem Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego, Narodowym Instytutem Fryderyka Chopina i Instytutem Adama Mickiewicza. Zajmuje się promocją kultury, nauki i sztuki polskiej we Francji. Zajmuje się też współpracą kulturalną, współpracą naukową i techniczną między Polską a Francją.

Siedziba instytutu mieści się przy 31 Rue Jean Goujon, w 8 dzielnicy.

Było o szkole, bibliotece więc warto wspomnieć o polskiej księgarni. Znajduje się ona na bulwarze Saint-Germain 123 i kontynuuje tradycje oficyny wydawniczej założonej w 1833 r. Działająca od 80 lat instytucja należy do Very Michalskiej, która prowadzi wydawnictwo Noir sur Blanc, promując polską literaturę we Francji.

O Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej we Francji nie będę się rozpisywać. Wspomnę tylko, że podobno jest to najładniejsza polska ambasada na świecie. Kilkakrotnie miałam okazję być tam i zwiedzać te piękne wnętrza. Budynek mieści się przy 57, rue Saint-Dominique.

Kończąc wątek instytucji polskich wspomnę o Stowarzyszeniu Polskich Kombatantów (SPK). Jest to centralna organizacja kombatancka założona w 1946 w Londynie, skupiająca lokalne organizacje kombatanckie działające w krajach osiedlenia się żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, którzy pozostali na emigracji po zakończeniu II wojny światowej. 

Federacja Światowa Stowarzyszenia Polskich Kombatantów zrzesza obecnie 24 organizacje kombatanckie. W Paryżu znajdziecie ją przy 20 Rue Legendre, w 17 dzielnicy.

Zapewne słyszeliście o Hôtelu Lambert. To dawna rezydencja rodziny Czartoryskich, w której bywał kwiat polskiej Wielkiej Emigracji: Chopin, Mickiewicz, Słowacki i Kossak, oraz francuscy artyści Eugene Delacroix i George Sand. Niestety mimo dobrych warunków sprzedaży, które późniejszy właściciel Rotchild zaproponował polskiemu rządowi, ten nie odkupił tak wartościowej dla naszego narodu posiadłości. Teraz należy ona do arabskiego szejka i wkrótce zostanie tam otwarty hotel. Trochę szkoda, że taki cenny kawał historii nie został w polskich rękach.
Zdjęcia nie są mojego autorstwa, gdyż obecnie budynek jest zasłonięty.

Wspomniałam o Chopinie, to może napisze parę słów o jego mogile. Nasz wielki kompozytor został pochowany na paryskim cmentarzu Père-Lachaise. Mogiła została odsłonięta 17 października 1850 (w pierwszą rocznicę śmierci artysty) a jej autorem jest Auguste Clésinger (mąż Solange Dupin, córki kochanki Chopina, George Sand). Składa się ona z cokołu z marmurową figurą muzy Euterpe pochylonej nad złamaną lirą. Na przedniej ścianie cokołu znajduje się medalion z podobizną muzyka z lewego profilu.

Kolejnym wielkim Polakiem pochowanym w Paryżu był Juliusz Słowacki. Spoczywa on na paryskim Cmentarzu Montmartre. Idea sprowadzenia prochów poety do kraju zrodziła się w pierwszych latach XX wieku. Postanowiono przenieść je do Krakowa i złożyć w podziemiach katedry wawelskiej w setną rocznicę urodzin wieszcza, przypadającą w 1909 roku.

Jego prochy zostały złożone obok Adama Mickiewicza w Krypcie Wieszczów Narodowych.

Odnowiony, pierwotny grób Juliusza Słowackiego, zaprojektowany przez przyjaciela poety, francuskiego artystę Charles’a Pétiniaud-Dubos, można nadal oglądać na Cmentarzu Montmartre.

Całkiem niedawno trafiłam jeszcze na taki pomnik. Znajduje się on w pobliżu wieży Eiffla, niedaleko Place de Varsovie.

Jeśli są miejsca, ulice, pomniki i inne związane z Polską obiekty, o których nie wspomniałam, to dajcie mi koniecznie znać.