Skip to main content

Montpellier


Montpellier - jedno z niewielu francuskich miast, w którym mogłabym zamieszkać. Spodobało mi się ze względu na ciekawą architekturę, dobre położenie (10 km od morza), czyste ulice i tramwaje.




Na początku udaliśmy się w stronę Arc de Triomphe. Jest on jakby bramą do wejścia na Peyrou, czyli plac królewski poświęcony chwale Ludwika XIV, dobroczyńcy miasta.



Na placu tym znajduje się Château d'eau, czyli monument historyczny w kształcie sześciokąta, zbudowany w 1768 roku przez H.Pitota, w celu dystrybucji wody pitnej ze źródła Lez. Jest on połączony z akweduktem Saint-Clément.


 
 Głównym placem w mieście jest natomiast Place de la Comédie. Znajduje się tutaj budynek Opéra Comédie po prawej stronie i Esplanade Charles de Gaulle w zachodniej jego części.



 Esplanada to spacerowa część parku, położona wśród drzew, z wieloma miejscami do odpoczynku i do zabaw z dziećmi. Na samym końcu znajduje się budynek Opéra Berlioz i Corum (centrum konferencyjne), z którego dachu można podziwiać panoramę Montpellier.



  
Oprócz tego zwiedziliśmy też nowszą część miasta,


 Tour de la Babote (która dawniej pełniła funkcję obserwatorium astronomicznego)


i katedrę Saint-Pierre




nieopodal której postawiono ciekawy pomnik z dwoma jednorożcami.


Comments

  1. Jolies ces photos!
    Bonne journée!
    Angela Donava
    http://www.lookbooks.fr

    ReplyDelete
  2. Ah, I've never been here but it looks really beautiful from your photos! Lots or incredible architecture! xx

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

Polskie akcenty w Paryżu

Pomysł na napisanie tego postu zrodził się podczas spacerów po Paryżu. Piszę w liczbie mnogiej, gdyż nie był to jeden spacer. Przemierzając ulice stolicy Francji, zauważyłam, że kilka z nich ma nazwy związane ze znanymi polskimi osobistościami, bądź bezpośrednio z Polską. Zaczęłam więc robić zdjęcia i wrzucać je na moim profilu fejsbukowym.  Zaprzestałam, gdy uznałam, że może to być fajny pomysł na post. Nie wiem, czy Londyn, Barcelona, Rzym mogą poszczycić się aż tyloma nazwami, ale Paryż naprawdę pozytywnie mnie zaskoczył. Piąta dzielnica. Na tej ulicy znajduje się Muzeum Curie, o którym już kiedyś wspominałam ( tutaj) .  Ulica o takiej samej nazwie, jest również w Ivry-sur-Seine. Zaraz obok stacji metra M7.   Na cześć Marii Curie nazwano także skwer, w okolicach Gare D'Austerlitz.   W czwartej dzielnicy, tuż przy dziedzińcu Katedry Notre-Dame, mamy taką oto tablicę.   Za to w pierwszej dzielnicy, ...

Polskie instytucje w Paryżu

Najwyższy czas opublikować trzecią i ostatnią część cyklu o polskich śladach w Paryżu.  Dwie poprzednie znajdziecie pod tymi linkami ( pierwsza część i druga część ). Zacznę od Szkoły Polskiej , której początki sięgają połowy XIX wieku.  "Przedstawiciele Wielkiej Emigracji, głównie członkowie rządu, posłowie, oficerowie, publicyści i pisarze założyli w Paryżu Stowarzyszenie Naukowej Pomocy, mające wspierać materialnie Polaków, pragnących studiować. Stowarzyszeniu przewodniczył książę Adam Czartoryski".  Szkoła ta miała na celu przekazywanie polskich tradycji dzieciom emigrantów z okresu powstania listopadowego. Rozpoczęła swoją działalność w 1842 roku, w Châtillon-sous-Bagneux. Na początku miała jednego nauczyciela i liczyła 19 uczniów. Stopniowo szkoła zaczęła się rozrastać i przeniesiono ją do Paryża. Obecnie mieści się przy 15, rue Lamandé, w 17 dzielnicy. Więcej o historii szkoły przeczytacie tutaj . Drugą instytucją naukową, istni...

Pont du Gard

Pamiętam, że jeszcze jako dziecko, miałam w domu (nadal mam) taką książkę . Pomyślałam sobie wtedy, że fajnie było by zobaczyć wszystkie 100 cudów świata, które tam wymieniono. Do tej pory udało mi się odwiedzić kilka z nich. Jednym z ostatnich był słynny, najwyższy (48 m), rzymski akwedukt.  Mowa oczywiście o Pont du Gard. Zbudowano go w latach 26 p.n.e - 16 p.n.e. z polecenia Marka Agrypy. Akwedukt zaopatrywał Nîmes w wodę, ze źródła w pobliżu Uzès. Mosty, rowy i tunele były tak zaprojektowane, by dostarczać 20 mln litrów wody dziennie, na odległość 50 km. Trafiała ona do zbiornika o średnicy 6 m, skąd rozprowadzana była do domów, term i fontann.  Dwa dolne poziomy służyły jako most, najwyższym płynęła woda.  W I w. Nîmes wyludniło się i akwedukt stał się niepotrzebny. W średniowieczu środkowy poziom służył pieszym, potem jako most dla pojazdów, ale wkrótce zaczął popadać w ruinę. Na szczęście w XIX w. podjęto się jego renowacji. ...